هنر و عبودیت - رسانه انقلاب

هنر و عبودیت

مناسک، فرم متعالی هنر دینی است

تجلی عینی هر مفهوم انتزاعی، صورت منحصر به فرد آن است. چیزی که امروز «فرم» نامیده می‌شود. هر فرمی در یک نسبت وثیق، حقیقتی را محاکات می‌کند. اگر این تجلیِ عینیت یافته، محاکات یک «کمال» باشد، شمه‌ای از زیبایی دارد. به نسبتی که فرم، حقیقت کامل را به عرصه عین بیاورد، به همان اندازه زیباست. چرا که حقیقت زیباست. اما در عالمی که نقصان در ذات آن است، نباید تصور کرد که حقیقت کاملی به تمامه ظهور و بروز خواهد کرد. هر فرمِ خلاقی بنا بر خلوص و زلال و ظرفیت خالقِ آن به مرتبه‌ای از آن جمال دست می‌یازد و به قدر بُعد از آن صفات، اعوجاج می‌پذیرد. حال باید پرسید صورتی(فرمی) که از مجرای ائمه هدات (علیهم السلام) به دست ما رسیده است چقدر بهره از زیبایی و چه میزان خلوص در محاکات حقیقت دارد؟ پاسخ روشن است. مناسک، فرم عبادت است؛ یا به تعبیری، بهترین فرم عبادت است. مناسک بهترین تجلی هنر دینی است. در مناسک، فرهنگ و هنر در یک رفتار اجتماعی چنان بروز می‌کند که نمی‌‌توان آن را مستقلا و بدون مشارکت دریافت. زیبایی، خیال، حس و عمل در یک آمیختگی بی مثال، اتصالی را رقم می‌زند که انسان ساز و انسان پرور است. این کمال هنر دینی است و همان کاری است که هنر دینی باید بتواند انجام دهد. هنر باید بتواند به حقیقت اشاره کند و باید بتواند خشوع را برانگیزاند و به حرکت وادارد. در مقابل، صورت شیطانی هنر، انسان را به خود می‌خواند و در خود متوقف می‌کند. هنر عالم شطانی، جای آنکه اشاره به حقیقتی کند، چشم‌ها را خیره می‌کند و حواس را پرت. دقت نظر در مناسک و فهم عناصر زیبایی آن می‎تواند راهگشای علاقمندان به هنر دینی باشد.

به این مطلب امتیاز دهید:
12345 (رای دهید)
Loading...

دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه می‌گذارد

مطلع شدن از
wpDiscuz

Top