یادداشتی درباره موسیقی خیابانی - رسانه

بی تعهدی در موسیقی خیابانی

گزارشی از موسیقی‌های خیابانی ایران

نویسنده: حمید صنیعی‌منش
نگاهی به موسیقی خیابانی در ایران و جهان

رسانه انقلاب: اگر اهل تردد با مترو در تهران باشید یا در خیابان‌های اصلی شهر در رفت و آمد کنید حتما با نوازندگان و خوانندگان جوانی مواجه شده‌اید که به صورت گروهی در گوشه‌ای نشسته‌اند و مشغول نواختن هستند. عموما نام این پدیده را موسیقی خیابانی می‌گذارند. طی تحقیقات و مصاحبه‌های که با این گروه‌ها انجام دادیم متوجه شدیم که برخلاف چیزی که غالبا گمان می‌کنند که این افراد احتمالا از بضاعت مالی خوبی برخوردار نباشند و از سرتنگدستی به موسیقی خیابانی روی آورده‌اند، برعکس با استدیوها و چهره‌های شاخص نیز در ارتباط هستند و کار اصلی خود را همراه با تهیه‌کنندگان موسیقی و ترانه انجام می‌دهند.

برای ما سوال شده بود که علت اصلی و حقیقی حضور این گنگ‌ها و دسته‌های موسیقی چیست به گفت و گو با برخی از آنان پرداختیم. آنان جدای از اینکه دوست دارند تا در میان مردم باشند و حس و حال مردم را نسبت به موسیقی خود ببینند، اعتراض را فلسفه اصلی خود عنوان کردند. در پاسخ به سوال ما که اعتراض شما به چیست؟ پاسخ دادند که به محدودیت‌های موسیقی در کشور. یکی از آنان که اتفاقا از بچه‌های مشهد بود محدودیت اجرای کنسرت را دلیلی شخصی خود عنوان کرد که او را بیشتر برای نواختن در خیابان به نشانه اعتراض واداشته است.

بسیاری از آنان نوع پوشش و مد خود را متناسب با وضعیت چریک‌ها یا معترضان اجتماعی انتخاب می‌کنند و شلوارها و لباس‌های سبز و تیره شش جیب یا جین همراه با پیراهن تیره که روی آن‌ها نوشته‌هایی با موضوعات معترضانه است می‌پوشند و موهای خود را بلند می‌کنند تا نشانه دیگری از عصیان خود باشد.

موسیقی اعتراض آنهم بصورت خیابانی عمر نسبتا درازی دارد. زمانی که سیاهان آفریقایی به عنوان برده وارد دنیای جدیدی بنام آمریکا شده بودند را شاید اولین موسیقی اعتراض بتوان نامید. البته آنان زمانی که از یوغ اسارت آزاد شدند و توانستد موسیقی بلوز که سوغات آنان به آمریکا بود را در خیابان‌ها بخوانند و بعلت کمبود مالی با دست‌زدن و روی طبل نواختن سازهای خود را بصدا در می‌آوردند بنیان موسیقی اعتراض را بنا نهادند. آنان همیشه از بردگی‌، اسارت و دوری از خانه و کاشانه خود و غم‌هایی که بر سر دلشان مانده بود می‌خواندند و آزادی را ستایش می‌کردند.

اما در نیمه دوم قرن بیست موسیقی اعتراض تحول عظیمی پیدا کرد و در میانه جنگ سرد گروه‌های مختلفی علیه ظلم و ستمی که بر انسان‌ها در جهان معاصر می‌شود خواندند. حتی خرده فرهنگ هیپی‌ها نیز به نوعی واکنش نسبت به بحران هویتی انسان معاصر بود. هنوز در دنیا نیز گروه‌های موسیقی مختلفی در کنار خیابان‌های شهرهای بزرگ علیه جنایت‌ها و ظلم‌هایی که علیه کودکان مظلوم خاورمیانه می‌شود می‌خوانند. حتی جنبه‌های نه چندان ایدئولوژیک مانند کودکان گرسنه آفریقایی نیز یکی از موضوعات مهمی است که بهانه‌ای برای خواندن معترضانه است. خلاصه آنکه در جهان فعلی و در خود ممالک توسعه یافته غربی موسیقی اعتراض و خیابانی یک اصالت و رسالت مهم دارد که بنظر می‌رسد در میان هنرمندان ما به خوبی هنوز فهم نشده است و از میان این همه پیغمبر دست روی جرجیس نبی گذاشتند.

دوستی که در میان یکی از همین دسته‌ها بود حقوق حیوانات را یکی از مهمترین مسائل برای خواندن در موسیقی اعتراض معرفی کرد و با افتخار خود را یکی از اعضای این جنبش می‌خواند. او در جواب ما که همکاران شما در کشورهای مختلف علیه ظلمی که به کودکان سوری و غزه می‌شود می‌خوانند ولی شما واکنشی نشان نمی‌دهید کودکان کار کشور خود را مهمتر دانست. درست است که خواندن برای کودکان کار مهم است ولی بعید است که خون کودکان غزه از کودکان ایران رنگین‌تر باشد.درست در زمانی که خیل عظیمی از شهدای مدافع حرم به کشور برگردانده می‌شوند موجودات سفاکی مانند داعش و تروریست نیز موضوعی برای موسیقی اعتراض نمی‌شود!

بنظر می‌رسد که دوستانی که موسیقی اعتراض در خیابان می‌زنند گویا شکل تصنعی از موسیقی اعتراض را می‌نوازند و همچنان از یک خودنمایی در خیابان فراتر نرفته است.

چه می‌توان کرد دستگاه‌های نهان سیاستگذاری فرهنگی روشنفکران که ارتش سری روشنفکران است رسالت خود تببین وضعیت سیاه از جامعه و فرهنگ موجود جمهوری اسلامی ایران و خلاف جریان آب شنا کردن می‌داند و حتی اگر همه دسته‌های موسیقی اعتراض در خیابان‌های دنیا برای کشته‌های مسلمانان در گوشه‌ای از دنیا بخوانند، اینان باز برای گربه‌هایی که در یکی از مراکز نگه‌داری سوختند می‌خوانند. بی‌تعهدی همان چیزی است که جماعت روشنفکر از ابتدای تولد بیمارگونه خود در تاریخ ایران معاصر به آن مبتلا بوده است.

به این مطلب امتیاز دهید:
12345 (رای دهید)
Loading...

دیدگاه بگذارید

1 دیدگاه روشن "بی تعهدی در موسیقی خیابانی"

مطلع شدن از
دسته بندی بر اساس:   جدیدترها | قدیمی ترها | بیشتر رای داده شده

چه نتیجه گیری بیخودی بود در انتهای متن !!!
“بنظر می‌رسد که دوستانی که موسیقی اعتراض در خیابان می‌زنند گویا شکل تصنعی از موسیقی اعتراض را می‌نوازند و همچنان از یک خودنمایی در خیابان فراتر نرفته است.”


Top