مردی در تبعید ابدی - یادداشتی کوتاه در پاسداشت نادر ابراهیمی - رسانه انقلاب

مردی در تبعید ابدی

یادداشتی کوتاه در پاسداشت نادر ابراهیمی

نادر ابراهیمی

رسانه انقلاب: نادر ابراهیمی در ۱۶خردادماه سال ۱۳۸۷ از دنیا رفت. چندروزی نیست که از سالگرد او گذشته است. ابراهیمی که به گفته خودش ابن مشغله‌ای بود و در فیلم‌سازی و شعر و روزنامه‌نگاری عمری گذرانده بود، بیش از همه یک نویسنده بود. بررسی زندگی نادر ابراهیمی ما را به قصه‌ای عجیب و جذاب می‌رساند. داستانی که نادر به خوبی آن را با ریزه کاری‌های خاص نثرش برای ما روایت کرده است. او به عنوان یکی از نویسندگان قوی معاصر ایران که بعد از انقلاب به واسطه توفیقاتی، متوجه عملکرد روشنفکری (که خود عمری در فضای آن زیست کرده بود) در اجتماع شد.

نادر ابراهیمی با نوشتن کتاب “با سرود خوان جنگ در خطه نام و ننگ” که حاصل برخورد نزدیک او با جبهه‌های جنگ و رزمندگان دفاع مقدس بود، روشنفکر را در فاصله‌ای که از مردم گرفته است، زیر سوال می‌برد. جبهه‌ها جایی بودند که حق را بازمی‌تاباندند و نادر ابراهیمی با وجود داشتن عقبه‌ای که پیچیده به پیرایه‌های مارکسیسم و اندیشه مخرب آن بود ، توانست پس از روبارویی با حقیقت تا می تواند آن را در کلماتش جاری سازد. در همین راه جریان روشنفکری در بهترین شکل ممکن، حسابش را با او صاف کرد. نویسنده سه دیدار که امام خمینی را مردی می دید که از فراسوی باورش آمده بود، در جریان سازی ها و تبلیغات رسانه‌ای روشنفکری حضور نداشت. برخی از آن‌ها حتی در کتاب‌هایشان او را در زمره نویسندگان معاصر قرار نمی‌دهند. چون او آگاهی را در اوراق کتابش منعکس می‌کرد.

قوت قلم نادر ابراهیمی به گواهی همه صاحب نظران و اهل فن به عنوان قله‌ای در ادبیات ایران به شمار می‌آید. پر واضح است که بر آمدن این قله پس از سال ها تلاش و درگیری نزدیک با ادبیات، روزنامه نگاری و سینما دقیقا مانند سر برآوردن قله دماوند پس از زلزله‌های و فرآیندهای طبیعی سخت است که هزاران هزار سال به طول انجامیده است. دریغ این که پس از حضور نادر ابراهیمی در جمع کسانی که حس می‌کرد می‌تواند در همگرایی با آنان صدای مردمش را بشنود، مورد بی مهری‌های فراوانی قرار گرفت. شاید سهم او از افکار نسل جوان ایرانی جز یک درس در کتاب ادبیات فارسی دبیرستان بیشتر نبود. اکنون حدود نه سال از درگذشت او می‌گذرد و کمترین تلاشی برای بازخوانی و نگرش در اندیشه های قبل و بعد از انقلاب او صورت نگرفته است. نیک پیداست که او آتشی برپا کرد بدون دود. بدون علاقه‌ای برای مطرح کردن خویشتن. نوشته‌هایش را گذاشت تا زمان آن‌ها را به حق قضاوت کند و اگرچه حقیقت را یافت اما برای همیشه مردی در تبعید ابدی باقی ماند.

همچنین بخوانید:
در جستجوی رمان از دست رفته

به این مطلب امتیاز دهید:
12345 (رای دهید)
Loading...

دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه می‌گذارد

مطلع شدن از

Top