روایتی مکرر از بی عدالتی تمام عیار رسانه‌ای - رسانه انقلاب

۵.۲ پررنگ

روایتی مکرر از بی عدالتی تمام عیار رسانه‌ای

نویسنده: عباس پورهدایت
زلزله تهران

در طول ۶۰ سال گذشته و پس از احداث اولین ایستگاه لرزه‌نگاری در تهران که مربوط به سال ۱۳۳۷ می‌شود، تعداد زیادی زمین‌لرزه ویرانگر با شدت بیش از ۵ ریشتر در کشورمان اتفاق افتاده است. آمار تلفات و خسارت ناشی از این زلزله‌ها بصورت وحشتناکی بالاست. از سال ۱۳۳۷ تا آبان‌ماه امسال، در حدود ۱۲۰۰۰۰ نفر از هم‌میهنان عزیزمان در پی این حادثه طبیعی جان خود را از دست داده‌اند که تلفات ناشی از زلزله‌های بالای ۷ ریشتر بیش از ۸۹۰۰۰ نفر و تلفات زلزله‌های پایین‌تر از ۶ ریشتر کمتر از ۳۰ نفر بوده است. با توجه به این اطلاعات، زمانی‌که بیست و یکم آبان‌ماه امسال خبر زلزله‌ای با بزرگی ۷٫۳ ریشتر را در کرمانشاه شنیدیم باید منتظر یک فاجعه ملی می‌ماندیم. خبر زلزله به سرعت در خبرگزاری‌ها و شبکه‌های مجازی پیچید. پیام مربوط به اطلاعات این زلزله، پس از این‌که بر روی کانال رسمی مرکز لرزه‌نگاری کشوری گذاشته شد، بلافاصله بازنشر داده شده و ۱٫۳ میلیون بار دیده شد. این دیده شدن و پیگیری مردم از طریق شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها باعث شد سیل کمک‌های مردمی در روزهای اول پس از زلزله به سمت مناطق زلزله‌زده روانه شود.

از آن تاریخ تا چهارشنبه شب گذشته یعنی بیست و نهم آذرماه امسال ۱۱ زلزله با میانگین ۶ ریشتر در کشور رخ داده است و پیام‌های مربوط به آن‌ها بطور میانگین ۴۵۰هزار بار دیده شده است. تا اینکه در شبی که همه مردم ایران خود را برای شب یلدا آمده می‌کردند اتفاقی عجیب رخ داد و زلزله دل مردم ایران زمین را لرزاند. خبر مربوط به زلزله تهران به سرعت در فضای مجازی پخش شد و شبکه خبر برنامه‌های عادی خود را قطع کرد. با پیام مرکز لرزه‌نگاری کشوری که شدت زلزله را ۵٫۲ ریشتر اعلام کرده بود اضطراب شهرستانی‌ها خوابید ولی تهران هنوز در تب و تاب بود. پیام کانال مرکز لرزه‌نگاری کشوری به همراه جک‌های ساخته شده مردم در همان لحظات اولیه دست به دست می‌شد و این پیام ۱٫۶ میلیون بار دیده شد! با وجود اینکه هنوز ستاد بحران خسارت ناشی از زلزله را اعلام نکرده بود اما از روی شدت زلزله می‌شد حدس زد با خسارت چندانی مواجه نیستیم، اما چطور می‌شود که گویندگان خبر، خبرنگاران و مسئولین پشت خط با آن استرس عجیب صحبت می‌کنند و مردم تهران شب را در خیابان می‌گذرانند؟

مطمئناً بخشی عظیمی از این نگرانی مربوط به شایعات و پیش‌گویی‌هایی بوده که در طول این سال‌ها در مورد زلزله تهران ساخته شده بود و هراس یک فاجعه انسانی را در دل مردم این سرزمین انداخته بود. هرچند پس از زلزله مشخص شد این شایعات خاصیتی بجز مضطرب کردن مردم نداشته و نتوانسته تاثیری روی آمادگی مسئولین و ستاد بحران برای چنین مواقعی بگذارد. هدف این نوشتار هم بررسی و آسیب‌شناسی این موضوعات نیست، بلکه می‌خواهیم اشاره‌ای به بخش دیده نشده از این اتفاق داشته باشیمی ایم.

چطور می‌شود که خبر زلزله ۵٫۲ ریشتری تهران، ۳۰۰۰۰۰بار بیشتر از خبر زلزله ۷٫۲ ریشتری کرمانشاه دیده می‌شود؟

چطور می‌شود زلزله ۵٫۲ ریشتری کرمان که با فاصله‌ای کمتر از ۲۱ ساعت از زلزله تهران اتفاق افتاد تنها ۴۸۰ هزار بار دیده می‌شود؟ یعنی چیزی حدود همان زلزله‌های قبلی!

چیزی که مشخص است این پیام نه بخاطر فاجعه‌آمیز بودن اتفاق و نه بخاطر شدتش دیده نشده؛ همچنین این اتفاق تنها مربوط به این پیام نمی‌شود و این مثال تنها، نمونه‌ا‌ی رسمی و قابل اندازه‌گیری از چیزی است که در واقعیت چندین برابر آن اتفاق افتاده است.

تنها چیزی که در تمامی این زلزله‌ها متفاوت بوده محل رخ دادن آن‌هاست که این‌بار تهران بوده و تهران یعنی محل اجتماع رسانه‌داران! این رسانه می‌تواند شامل تمامی رسانه‌ها اعم از شبکه‌های تلویزیونی، شبکه‌های مجازی و سایت‌های خبری و غیر خبری و غیره باشد. اما این گرایش چطور ایجاد می‌شود؟

در صورتی‌که یکی از علل گرایش تمامی این رسانه‌ها به پوشش دادن خبرهای مربوط به تهران را مخاطب بیشتر بدانیم، مطمئناً دلیل دیگر آن، اولویت‌هایی است که سیاست‌های خرد و کلان آن رسانه ایجاب می‌کند. سیاست‌هایی که گرایش همیشگی رسانه به مجموعه‌ای خاص را نشان می‌دهد که باعث ادامه حیات آن نیز هستند. رسانه‌ای که سودش از طریق تبلیغ یا تزریق تامین می‌شود چطور می‌تواند صدای صاحب سرمایه نباشد؟

از رسانه‌هایی که چنین زیستی دارند نمی‌شود انتظار داشت پیام‌رسان مشکلات پابرهنگان باشند که صاحبان اصلی انقلاب هستند. رسانه‌هایی که ۵٫۲ تهران برایشان پررنگ‌تر از هر رنگی است و آسمان آلوده‌اش خاکستری‌تر از هر آسمانی!

به این مطلب امتیاز دهید:
12345
Loading...

دیدگاه بگذارید

2 نظرات روشن "۵.۲ پررنگ"

مطلع شدن از
دسته بندی بر اساس:   جدیدترها | قدیمی ترها | بیشتر رای داده شده

هر کارمندی بنده ی رییسی است که پول او را میدهد، این طبیعی است که رسانه برای کسی که پولش را بدهد کار کند. پابرهنه ها اگر میخواهند صدایشان به جایی برسد، پولشان را جمع کنند تا رسانه داشته باشند. راه دیگری نیست

نگاهی که درآن یا باید بنده پول باشی یا پولدار، باز هم اصالت را به پول می‌دهد.
پابرهنه اگر پول داشت کفش می‌خرید!


Top