زیست کارمندی، زیست انقلابی - تأملی بر وضعیت این روزهای دانشگاه صدا و سیما - رسانه انقلاب

زیست کارمندی، زیست انقلابی

تاملی بر وضعیت این روزهای دانشگاه صدا و سیما

صدا و سیما - تاملی بر وضعیت این روزهای دانشگاه صدا و سیما

رسانه انقلاب: دانشگاه «صدا و سیما» را شاید خیلی‌ها نشناسند؛ اما قریب به اتفاق مردم اسم سازمان «صدا و سیما» به گوششان رسیده است. مسئله ما در این متن «صدا و سیما» نیست، بلکه دانشگاه آن است. مدتی است که وضعیت دانشگاه بحرانی شده است. نجواهایی از گوشه کنار دانشگاه به گوش می‌رسد. قصه از آنجا آغاز می‌شود که باید بدانیم دانشگاه «صدا و سیما» رسالتی دارد و تعهدش در ابتدای امر ناظر به خود سازمان است. دانشگاه‌هایی که صورت سازمانی دارند، نیروهای درون اجرایی خود را از طریق دانشگاه تامین می‌کنند. به تبع آن سیاست‌ها و شاخص‌های سازمانی در گزینش و روند آموزشی و پژوهشی دخیل است. یکی از شاخص‌های محوری و اصلی، گزینش و تربیت نیروهایی انقلابی با توان و اراده بالا است؛ اما برخلاف این شاخصه کلان وضعیت به نحو دیگری بروز پیدا کرده است. دیگر خبری از گزینش‌ها نیست و اباحی‌گری در انتخاب دانشجو بالاخص در دوره کارشناسی رشته‌های هنری این دانشگاه موج می‌زند. تساهل و تسامح  امکان دارد از بدو تولد این دانشگاه بوده باشد؛ اما این روزها عنان و مهار این روند از دست سازمان به در رفته است.
بی‌تعهد بار آمدن، یکی از عوارض این بی‌تدبیری است. فضای آکادمیک دانشگاه هم چندان وضعیت مناسبی ندارد، دانشگاه در انحصار معدود اساتید ناکارآمد و راکد است که توان بازتولید سخنی نو در عرصه هنر و رسانه را ندارند و صرفاً به تکرار مکرارات پیشینیان و نگاه ابزاری به ساحت هنر و رسانه دارند. معدود دانشجویانی هم که سخنی نو در محیط دانشگاه طرح می‌کنند، فرصت عرض اندام پیدا نمی‌کنند و با فشار و حاشیه‌سازی حذف می‌شوند.
در این میان اساتید هیچ سنخیت و شناختی نسبت به بیانات رهبری ندارند و می‌توان گفت مطالبات ایشان کمترین شأنیت را در اذهان و متد آموزشی آنها ندارد. مدیران هم حافظ وضع موجود هستند و حافظ منافع شخصی و اباحی‌گرایانه سیستم هستند. در این وضعیت شترگاوپلنگ نباید توقع تغییر و تحول بنیادینی در ساختار دانشگاه داشت. در این وضعیت مدیران سیستم به فکر طراحی سیستمی جدید به نام «امتیازبندی» افتاده‎‌اند تا به قول خودشان به «رفع ظلم، تبعیض و نابرابری و حذف شیوه‌های غیرشفاف و دخالت‌های سلیقه‌ای » بی‌انجامد. وضعیت آنقدر مُعوَج است که دغدغه جعلی و کاذب رفع ظلم مسئله مدیران سازمان و دانشگاه شده است، نه مطالبات رهبری که دغدغه تربیت هنرمند متعهد انقلابی و فقه هنر دارند. اکثر دانشجویان در بدو ورود به این دانشگاه با تصور کارمند شدن قدم به این محیط گذاشتند. تصور اینکه دانشجویی چهار سال زیست تحصیلی‌اش تابع کارمند شدنش باشد در پایان نباید امید زیادی به میوه‌دهی این درخت کم مایه آموزشی داشته باشیم. اگر فرض را بر این بگیریم که دانشجو به یک نیروی سازمانی هم مبدل شود، توقع چندانی نباید از عملکرد انقلابی و متعهدانه او در سازمان داشته باشیم.
بگذاریم این نظام «امتیازبندی» هم در ادامه طرح‌های منسوخ قبلی پیاده شود. شاید فرجی شد و حافظان وضع موجود دانشگاه صدا و سیما سرعقل آمدند.

هم چنین بخوانید:
جای خالی ثریا

اندر احوالات خندوانه‌ای که دوست می‌داشتیم

به این مطلب امتیاز دهید:
12345 (رای دهید)
Loading...

دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه می‌گذارد

مطلع شدن از

Top