پوران، خانواده، معضل و دیگر هیچ - گزارشی بر نشست بررسی فیلم زیر سقف دودی - رسانه انقلاب

پوران، خانواده، معضل و دیگر هیچ

گزارشی بر نشست نقد و بررسی فیلم «زیر سقف دودی»

زیر سقف دودی- نشست سینما انقلاب

اخبار سینما: نشست نقد و بررسی فیلم سینمایی «زیر سقف دودی» اثر خانم «پوران درخشنده»، با حضور آقایان «سعید مستغاثی»، «سیدمحمد حسینی» و «ابوالفضل اقبالی» منتقدان و کارشناسان مطرح سینما در تالار سوره حوزه هنری برگزار شد. فیلمی که به موضوع طلاق عاطفی ومشکلات زنان میانسال ایرانی و ناتوانی آنها در مدیریت زندگی بعد از بچه‌دار‌شدن می‌پرداخت.
«ابولفضل اقبالی» در ابتدا با طرح این سوال از خانم «درخشنده» گفت: «من از ایشان این سوال را دارم که اگر معتقد هستند که سینما یک تخصص است و برای نقد آن نیز باید تخصص داشت، چرا این تخصص را در طرح مسائل اجتماعی لازم نمی‌دانند؟ آیا صرف اینکه کسی کارگردان خوبی باشد، می‌تواند هر مسئله‌ای را با هر زاویه دید و هر رویکردی طرح کند و با مخاطب در میان بگذارد؟ شما بر اساس کدام داده و نگاه و بحث کارشناسی علمی درباره یک معضل و مسئله اجتماعی حرف می‌زنید و نظر صریحتان را نیز بیان می‌کنید؟»
وی در ادامه درباره محتوای «زیر سقف دودی» نیز نکاتی را مطرح کرد و گفت: « زیر سقف دودی از فیلم‌های دیگر ایشان بهتر بود. این فیلم معضل طلاق عاطفی را به شیوه‌ای بیان می‌کند که ارزیابی و نتیجه‌گیری نهایی، یک ارزیابی زنانه و ضدمرد است. من با جمع‌بندی نهایی ایشان موافق نیستم.»
در ادامه نوبت به «سعید مستغاثی» رسید و وی در ابتدا با اشاره به مطرح‌ نشدن موضوع به شکل سینمایی گفت: «ما دلایل سردی روابط این خانواده را نمی‌بینیم. شخصیت‌ها بدون هویت و بدون ریشه هستند و ما فقط تیپ‌های آشنایی را می‌بینیم که در همه فیلم‌ها حضور دارند. کِش آمدن یک جمله خطی، تا رسیدن به آخر و ایجاد یک چالش و متحول شدن بهرام بدون اینکه دلیلش را بدانیم کلیت این فیلم است. به نسبت فیلم‌های دیگر خانم درخشنده بسیار اثر ضعیفی است و ظاهراً خانم درخشنده دچار سندرم ژانر فلاکت ایران شده است.»
«سیدمحمد حسینی» نیز در ابتدای سخنان خود با انتقاد از کسانی که به صِرف نام مشهور کارگردان یک اثر، از نقد جدی آن پرهیز می‌کنند گفت:« زیر سقف دودی فیلم نبود، یک کلاژ بود. یک سری وقایع را کنار هم چیده بود و ما مجبور بودیم آنها را نگاه کنیم. قبل از اینکه بگوییم این فیلم چه حرفی دارد، باید بگوییم اساساً این سینما نیست. این تبختری که سینمای ما را گرفته است، یکی باید ترمزش را بکشد. این که هر چه من می‌گویم درست است و همه باید بپذیرند. اینها دارند زن آشپزخانه‌ای را می‌کوبند و می‌گویند هر بلایی هم سرش بیاید حقش است. بهترین و بیشترین شعرهای «پروین اعتصامی» -به عنوان مهمترین شاعر زن ایرانی- در آشپزخانه شکل گرفته‌اند. در همان فضایی که زندگی می‌کند، کار هنریش را هم انجام می‌دهد. چرا فکر می‌کنیم زن اگر ادای مرد را دربیاورد، موفق است؟»
وی به خانم «کاترین بگلو»، کارگردان آمریکایی و فیلم «قفس درد» ایشان نیز اشاره کرد و گفت: « فضای فیلم، فضای سخت و مهیب جنگ است؛ اما وی در همان فضای سخت جنگ و در دل آن داستانکی را قرار می‌دهد، که قصه زنی حامله است. می‌گوید اصل ماجرا این چنین است و در همان داستانک مخاطب دچار تحول جدی می‌شود.» وی هم چنین افزود: «این فضای مهیب ضد خانواده‌ای که در این آثار درست کرده‌ایم بیشتر یک التهاب افکنی در فضای جامعه است تا دعوت به یک اندیشیدن. حتی طرح موضوع در این کار، طرح موضوع آدمی است که فکر نمی‌کند، ولی می‌خواهد چیزی بگوید.»
این منتقد در ادامه با اشاره به تفاوت فیلمسازی در سنین بالا در ایران و غرب گفت: «در ایران سن و سالی که از یک کارگردان می‌گذرد، فکر می‌کند هر چه بگوید بقیه باید گوش بدهند. در غرب اما هر چه سن کارگردان بالاتر می‌رود، ریتم کارهایش تندتر می‌شود. در بعضی از آثار کارگردانان مسن غرب، پلک بزنید فیلم را از دست می‌دهید.»
آقای اقبالی در بخش دوم صحبت‌هایش با طرح این سوال از کارگردان اثر گفت: «چه کسی گفته است بین انجام خوب و کامل وظایف خانه داری و مطلوب بودن و جذابیت برای شوهر تعارض وجود دارد؟ اساساً فیلم همین را هم نشان نمی‌دهد. زنی را می‌بینیم که نه کدبانوی ویژه‌ای است که وظایف خانه‌داری خودش را کامل انجام ‌دهد. او نتوانسته است همین یک بچه را نیز خوب تربیت کند. همسرداری را هم که بلد نیست. یعنی نه مادر است و نه همسر و نه خانه‌دار. در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که همیشه انبوهی از جذابیت‌های جنسی در خارج از خانه وجود دارند که مرد را به سمت خودشان می‌کشانند. همین سبک زندگی مدرنی که در دورانی همین کارگردان‌ها تبلیغش می‌کردند، الان از دلایل مهم طلاق عاطفی است. بیرون از خانه همه عوامل دست به دست هم می‌دهند که مرد را به سمت بیرون از خانه سوق دهند. وقتی جذابیتی در خانه وجود ندارد، چرا مرد نباید به سمت بیرون از خانه تمایل پیدا کند؟ من با این حرف مشکل دارم که بگویید مرد حق ندارد حتی در شرایطی که خانه برایش آرامش ندارد به سمت بیرون خانه برود.؟ این حرف از کجا آمده است؟»
اقبالی در ادامه مشکل اصلی زیر سقف دودی را سکانس آخر آن دانست، سکانسی که معتقد بود ضدمرد جمع شده است. وی گفت:«بچه در آخر فیلم به عاملی برای اتصال تبدیل شده بود. مرد هم که در انتها به سمت زنش می رود. زن چرا او را پس می زند؟ در بهترین حالت هم مرد و هم زن مقصر بودند و فیلم باید به گونه‌ای جمع می‌شد که پایان منصفانه‌تری می‌داشت.»

هم چنین بخوانید:
فیلمی با پرداختی مناسب ولی با شائبه ضدجنگ

به این مطلب امتیاز دهید:
12345 (رای دهید)
Loading...

دیدگاه بگذارید

7 نظرات روشن "پوران، خانواده، معضل و دیگر هیچ"

مطلع شدن از
دسته بندی بر اساس:   جدیدترها | قدیمی ترها | بیشتر رای داده شده

من تصور می کنم در نقد شما یک بی دقتی وجود دارد…
ادعایی که شمقدری در نیمه ابتدایی فیلم می کند (مانند تمام مستندهای دیگرش) در ادامه مستند به چالش کشیده می شود. او همواره از این شیوه استفاده می کند تا مخاطب مخالفِ حرفش را در ابتدا خلع سلاح کند و بگوید هرچه می خواستی بگویی من گفتم. معنی این کار این نیست که او آن حرف ها را قبول دارد یا پذیرفته.
هرچند در این مستند برخلاف مستندهای قبلی او کمی در نفی ادعای بخش اول مستند ضعیف عمل می کند…

اصلا مساله همینه. جدای همه اشتباهات دیگه این مستند، وقتی مستند ساز نمی تونه حرفی رو جمع و جور بزنه، خب نباید بزنه. چه کاریه؟! با عجله یه ایده بندازی وسط و بعد با یک گفت و گو با یک روحانی سر و ته قضیه رو هم بیاری

خنده دار نیست که حسین شمقدری و قاسمی خودشون تو جلسه نقد نیستن!؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

سلام . چند بار دعوت صورت گرفت. نیامدند

چارتا بیکار نشستن از حسودیشون شر و ور گفتند،بی عرضه ها واقعیت تلخه،حیف وقتی که برای خوندن گذاشتم

سلام
متن رو کامل خوندم
دوستان برای تنظیم حبر : ضمیر جمع و فعل جمع قط برای حضرت اقا به کار میره
این یک قاعده است

بسیار عالی بود و اشاره دوستان به متعه
بخدا متعه مهجور مانده است و این ظلم به شریعت ودین

wpDiscuz

Top