تلویزیون فربه و خسته در مقابل تلویزیون کوچک و فرز - رسانه انقلاب

تلویزیون فربه و خسته در مقابل تلویزیون کوچک و فرز

برون رفت از وضعیت فاجعه بار تولید برنامه در رسانه ملی

نویسنده: مسعود امجدیان

هرچند روز یکبار، تولید سریالی جدید از رسانه ملی در خبرگزاری‌ها منعکس می‌شود. سریال‌هایی که بخاطر آنچه «محدودیت بودجه رسانه ملی» بیان می‌شود، با هزینه‌های بسیار پایین -نسبت به استانداردهای تولید- و در بازه‌های زمانی بسیار کوتاه ساخته و پخش می‌شوند. اگر در خیابان، نام تعدادی از این سریال‌های پخش شده در چند ماه گذشته را از مردم بپرسید، به احتمال قوی به سختی نام یکی دو سریال را به یاد می‌آورند و اگر خوش‌شانس باشید، خط محوی از داستان را نیز در ذهن دارند.
از طرفی کنداکتور برنامه‌های سیما مانند سیاه‌چاله‌ای، برنامه‌های تولیدی را می‌بلعد و از طرف دیگر بودجه‌ای برای تولید باقی نمی‌ماند. در این شرایط بهترین کار این است که، جای تولید سریال‌های فاخری چون «مختارنامه» و «وضعیت سفید» سریال‌های دم دستی با دستمزدی پایین ساخته شوند تا آنتن را پرکنند. آنتن باید پر شود ولو این هزینه‌ها هیچ اثر مثبت فرهنگی را به دنبال نداشته باشد و بلکه برعکس، اثر مخرب نیز داشته باشد.
اشاره به محتوای بعضا فاجعه‌بار و تأسف‌برانگیز این سریال‌ها در حوصله‌ این وجیزه نیست و بحثی مبسوط می‌طلبد.
مسئولین سیما نیز در پاسخ به این انتقادات –همانطور که در بالا ذکر شد- دو مساله «بودجه محدود» و «نیاز به حجم زیاد تولید» را بیان می‌کنند. و از خطری بزرگ صحبت می‌کنند به نام شبکه‌های ماهواره‌ای؛ که اگر ما از تولید جا بمانیم گوی سبقت را از ما دزدیده و توده توده مخاطبانمان را بُر می‌زنند!
اما «خطر بزرگ» چیزی نیست جز نهایتا سه یا چهار شبکه ماهواره‌ای فارسی زبان (همچون من و تو، بی بی سی فارسی، جم تی وی و فارسی وان) و شاید یکی دو شبکه غیر فارسی زبان (که اختصاص به فیلم و سریال دارند)، در مقابل بیست و اندی شبکه «فاخر» داخلی!
شبکه‌هایی که عمدتا پخش ۲۴ ساعته نداشته و از قاعده بین المللی ۸ ساعت پخش، ۱۶ ساعت باز پخش، تبعیت می‌کنند. شبکه‌هایی که با بودجه‌ای به مراتب محدودتر از یک شبکه رسانه ملی و با زمان پخش یک-سوم، تبدیل به یک مساله امنیتی و فرهنگی شده‌اند. تمام بیست و اندی شبکه رسانه ملی می‌دوند تا از قافله سه-چهار شبکه ماهواره‌ای عقب نمانند.
مساله روشن است. ایجاد تعداد زیادی شبکه تلویزیونی بدون در نظر گرفتن هزینه‌های تولید محتوای با کیفیت برای آنها، یک اشتباه مضحک راهبردی بود. توجیه اما تنوع سلیقه‌ها بود. حال آنکه تنوع چیزی نبود جز تفاوت «عدد و نام» شبکه‌‌ها! برنامه‌ای تولید نمی‌شد تا سلیقه‌ای را پوشش دهد.
رسانه با تاسیس شبکه‌های متعدد بدون در نظر گرفتن هزینه‌های پیدا و پنهان و افزودن بی‌مبالات به تعداد کارمندان، هر روز فربه‌تر و بی‌تحرک‌تر شد. حال آنکه این شبکه‌های ماهواره‌ای، هزینه‌ها را به سوی تولید و تهیه برنامه‌‌‌های متنوع برده و با ایجاد تنوع در تولید و تهیه، سلیقه‌های مختلف را باخود همراه کردند. در تولید هم جای آنکه پیاپی به معاونت‌های ریز و درشت تقسیم شوند، با برون‌سپاری هزینه‌ها را کاهش و کیفیت را افزایش دادند.
بی‌پروا باید گفت که این رسم، آموختنی است. رسانه ملی باید خودش را کوچک و سبک و فرز کند. تا این اتفاق نیافتد (که امیدی هم نیست حداقل در سال‌های پیش رو بیافتد) تغییر مثبتی در وضعیت رسانه ملی شاهد نخواهیم بود.

به این مطلب امتیاز دهید:
12345 (رای دهید)
Loading...

دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه می‌گذارد

مطلع شدن از

Top