برای مردم و به نفع مردم-مصاحبه ای با عوامل تئاتر های اجرا شده در دومین روز پویش مردمی-رسانه انقلاب

برای مردم و به نفع مردم

مصاحبه ای با عوامل تئاترهای اجرا شده در دومین روز پویش مردمی

رسانه انقلاب: در ضمن تئاتر های خیابانی که روز گذشته، چهارشنبه ۱۱ مردادماه در میدان امام حسین علیه السلام برگزار شد مصاحبه‌هایی را نیز با هنرمندان این آثار انجام دادیم. گزارش زیر ماحصل این گفتگوهای صمیمانه با این هنرمندان توسط خبرنگار «رسانه انقلاب» است:

تئاتر-مردمی-ققنوس

تئاتر خیابانی یعنی حرف مردم، برای مردم و به نفع مردم

«گفتگویی با حسین میرزائیان کارگردان و بازیگر تئاتر»

ضمن معرفی خودتان،‌ بفرمایید که چه کارهایی برای نمایش خیابانی آماده کرده‌اید و به سفارش کدام موسسه یا نهاد این نمایش‌ها اجرا می‌شوند؟

«حسین میرزائیان» و فعال تئاتری هستم. به واسطه تجربه‌ای که در نمایش و مشخصاً نمایش‌های دانش‌آموزی داشتم توسط یکی از دوستان به «جنبش رسانه انقلاب» معرفی شدم و سفارش گرفتم. دو کار آماده شد که یکی از آنها با عنوان « میم مثل مصرف» و با بازی گرفتن از دانش آموزان اجرا می‌شود. دیگری هم کار اصلی خودم است که با عنوان «واو الف میم» یا همان «وام» اجرا می‌شود. این نمایش در قالب و فرم محیطی اجرا می‌شود و سعی می‌کنیم تماشاگر را هم در آن مشارکت بدهیم.

تعریف شما از تئاتر و نمایش خیابانی چیست و آیا این نمایش‌های شما در آن تعریف جای می‌گیرند؟

اساس و اتفاق این حرکت مردم هستند و ما هم که کارمان تئاتر است از بدنه مردم هستیم. ما هم برای مردم کار می‌کنیم و سعی می کنیم مطالبات مردم را نمایش دهیم و نگاه سیاسی نداشته باشیم. این البته مستلزم این است که من هنرمند یک جامعه شناسی دقیقی داشته باشم و اتفاقات را ریز ببینم و متناسب با آن، حرف مردم را برای مردم و به نفع مردم بزنم.

موضوعات توسط سفارش‌دهنده به شما گفته می‌شود یا خودتان موضوع را انتخاب کردید؟

اصلاً. فقط یک چارت کلی وجود داشت. من دو تا طرح پیشنهاد دادم که خوشبختانه مورد موافقت قرار گرفتتند. اولی که اساساً مصرف‌گرایی را با زبان کمدی و طنز به چالش می‌کشد و از طریق دانش‌آموزان نوجوان چهارده پانزده ساله اجرا می‌شود. دیگری هم مسأله‌ای است که خیلی از مردم با آن دست و پنجه نرم می‌کنند. می‌خواهیم از وام، وام بگیریم و بروکراسی آن را به چالش بکشیم. اینکه برای گرفتن یک وام ساده چه مراحل پیچیده و طاقت فرسایی باید طی شود و آخر سر هم معمولاً به نتیجه دلخواه منجر نمی‌شود. چون تمام این اتفاقات با زبان طنز و کمدی اجرا می‌شوند ضمن بیان معضل، با استقبال مردم هم مواجه می‌شوند و خوشبختانه همین اتفاق درباره نمایش‌های ما هم افتاد.

چرا در سبد فرهنگی خانوارهای ما تئاتر حضوری حتی کمرنگ هم ندارد؟

از قیمت گران بلیت‌های تئاتر جزو این دلایل عدم رغبت مردم به تئاتر محسوب می‌شود تا موضوعاتی که در این تئاترهای به ظاهر روشنفکری به نمایش در می‌آیند و دغدغه مردم نیستند. همچنین اینکه مردم ما از زمان کودکی برای دیدن تئاتر تربیت نشده‌اند. مضافاً اینکه برای این اتفاق سیاست‌گذاری نمی‌شود و اگر هم بشود کاملاً‌ مقطعی است. ویترین تئاتر مملکت ما، ‌مجموعه تئاتر شهر است. اگر به آنجا بروید می بینید که تئاتر فقط حول یکسری آدم‌های خاص و تفکرات خاص می‌چرخد و تکرار می‌شود و تفکرات جدید و افراد جدید اجازه ورود پیدا نمی‌کنند. اگر بخواهیم برای مردم کار کنیم حتماً باید نگاه مردمی داشته باشیم.

آیا برای توجه و استقبال بیشتر مردم نیازی به حضور بازیگران چهره‌ است؟

اصلاً. به نظر من در این دست از کارها باید بازیگر این قدر توانایی داشته باشد و اصل کار هم آنقدر قوی باشد که نیازی به چنین حضورهایی نباشد. در آن صورت یک حائلی بین نمایش و مردم ایجاد می‌شود. بازیگر باید از دل مردم و برای مردم کار کند.

آیا تفاوت‌های فرهنگی مناطق مختلف شهر را در نمایش ها لحاظ کرده‌اید؟ اینکه مثلاً شاید لازم باشد که لحن بعضی از دیالوگ ها در بعضی از مناطق تغییر کند؟

ما البته سلایق مختلف را در نظر گرفته بودیم. ضمن اینکه به ما گفته بودند که این نمایش‌ها برای اجرا در میدان ولیعصر(عج) تدارک دیده می‌شوند، ولی با این وجود من معتقدم اگر در اجرا اتفاق درستی صورت بگیرد اگر حتی تماشاگر بخشی از نمایش یا مفهوم بعضی از اکت‌ها را هم نفهمد باز می‌تواند با کلیت کار ارتباط برقرار کند و این دستاورد کمی برای مردمی که تئاتر جزو زندگیشان نیست نخواهد بود.

موافق رایگان بودن نمایش‌ها در ادامه کار هستید؟ و آیا به نظرتان بار طنز نمایش کافی بود؟

یک اتفاق فرهنگی وجود دارد که مردم برای چیزی که پول می دهند بیشتر احترام قائل هستند. البته این یک مسأله فرهنگی است و خیلی به مردم ارتباطی ندارد. ضمن اینکه ما باید بدانیم از یک موضوع چه چیزی می‌خواهیم و از چه ابزارهایی برای انتقال آن استفاده می‌کنیم. استفاده از کمدی خیلی آسان است و من آن را بلد هستم اما موضوع برای من مهم‌تر بود. می‌خواستم موضوع را به زبان کمدی بیان کنم.

نیاز امروز جامعه ما طنز است

«مصاحبه با مهدی ملکیان از بازیگران گروه تئاتری آرایه»

سلام. در ابتدا یک معرفی مختصری از فعالیت‌های گروه داشته باشید.

گروه آرایه در ۵ سال فعالیتی که داشته است حدود ۶۰۰ تئاتر خیابانی اجرا کرده است. این نمایش‌ها در نقاط مختلف شهر تهران اجرا شده‌اند. از پارک خاوران گرفته تا پارک بهمن و …همچنین کارهای صحنه ای مختلف. با توجه به اینکه در تئاتر خیابانی همه قشری حضور دارند، بر خلاف سالن‌ها که کشاندن مردم به سوی آنها سخت است، برای گروه اجرایی دلنشین‌تر است و ضمن اینکه حرف‌های بیشتری را در آن می‌شود زد جامعه آماری بیشتری هم آن را می‌بینند. چون نه مسأله مالی است و نه چیز دیگری. نمایش دیده می‌شود و پیامش منتقل می‌شود.

چرا استقبال مردم از تئاتر اینقدر کم است. حتی قشر پولدار هم معمولاً تئاتربین نیستند. و برای استقبال مردم چه باید کرد؟

اول بحث فرهنگ سازی است. خیلی‌ها تاکنون تئاتر سالم ندیده‌اند و نمی‌دانند تئاتر چیست. اغلب یا نمایش‌های مدرسه را معادل تئاتر می‌دانند یا نمایش‌های قبل از انقلاب را.

چون دیدن تئاتر برای اولین بار برای مخاطب عام خوراک سنگینی است و پس زده می‌شود. چون از یک کار سراسر طنز به یک کار فرهنگی کشانده شده‌اند. باید واسطه‌هایی این وسط باشند که حرف اصلی را با زبان طنز بگویند. گروه‌هایی باشند که چهار نمایش اول را با زبان طنز اجرا کنند بعد در کار پنجمی یواش یواش حرف‌هایشان را هم بزنند. کارهای شبیه کارهای سیاه بازی که البته نه به آن معنای قبلی ان. امروزه سیاه بازی به عنوان یک هنر فاخر پذیرفته شده است. چون نیاز امروز جامعه ما طنز است. مردم از مشکلات خسته هستند و دنبال خنده و آرامش هستند و توقع شنیدن و دیدن حرف سنگین توقع زیادی است.

تئاتر-مردمی-ققنوس

رویگردانی مردم از تئاتری که دغدغه‌های آنها را پوشش نمی‌دهد امری کاملاً طبیعی است.

«گفتگویی با محراب محمدزاده از فعالان عرصه تئاتر»

درباره نمایش امیرکبیر صحبت بفرمایید و اینکه کجاها نمایش داده می‌شود؟

نمایش امیرکبیر با محوریت جنبش رسانه انقلاب، شب گذشته با حضور حداقل ۸۰۰ نفر تماشاگر مشتاق برگزار شد و امشب هم همان تکرار شده است. ما در روز از ساعت ۵ تا ۸ شب ۵ تا اجرا در ایوان انتظار در مترو تهران، ایوان انتظار در میدان ولیعصر و در میدان امام حسین تهران(ع) داریم.

چرا تئاتر نتوانسته است مورد استقبال مردم قرار ‌گیرد؟

وقتی به لحاظ محتوایی یک تئاتر از دغدغه‌های مردم فاصله می‌گیرد این روی‌گردانی، اتفاقی طبیعی است. وقتی نمایش می‌بینید و در آن نمایش نمی‌توانید هیچ چیز فکریتان را توجیه کنید طبیعتاً دفعه بعد نمی‌روید؛ اما اگر دغدغه‌ها و موضوعات مردم مورد توجه قرار گیرد استقبال صورت می‌گیرد. ما نمایش امیرکبیر را داریم که مورد علاقه و احترام مردم ایران است. در مورد فیش‌های نجومی، نبود کار، مشکلات اقتصادی و دلال‌های بازار صحبت کردیم. اینها اتفاقاتی هستند که مردم با آنها سر و کار دارند. مردم وقتی اینها را می‌بینند از فشار ذهنیشان کاسته می‌شود. یکی از وظایف و کارکردهای هنر همین است. اینکه مردم از فضای مشکلات ذهنی جامعه فاصله بگیرند. این اتفاق در کشورهای دیگر وجود دارد اما در ایران نیست.

ما استارت کار را با اربعین پارسال انجام دادیم و ۶ نمایش را در حین راهپیمایی اربعین در عراق انجام دادیم. امسال هم همین قصد را با تعداد بیشتری دادیم. در کشور هم کارها باید بر اساس دغدغه مردم باشد.

اگر سازمان این گونه برنامه‌ها را بهتر و منظم‌تر کنیم آیا به نظرتان مردم برای دیدن تئاترهای حرفه‌ای‌تر تربیت خواهند شد و تئاتر وارد سبد فرهنگی آنها خواهد شد؟

این نمایش‌ها به فراگیری تئاتر کمک می‌کنند. حضرت آقا سال ۶۸ به تئاتر خیابانی اشاره کرده بودند و گفته بودند که مردم به تئاتر خیابانی علاقه‌مند هستند و به واسطه همان هم اعتماد می‌کنند و به دیدن تئاترهای حرفه‌ای هم خواهند رفت. البته باید جوری باشد که در آن مکان‌ها دوباره سرخورده نشوند و برگردند.

هم چنین بخوانید:

مشکلات باعث شده است مردم به تئاتر فکر نکنند

به این مطلب امتیاز دهید:
12345 (رای دهید)
Loading...

دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که دیدگاه می‌گذارد

مطلع شدن از

Top